beni aldığınız yere bırakın.

ben sıkılınca uyuyorum böyle, böyle.

uyuyor gibiyim.

Ne kadar açıklayıcı bilmiyorum ama; her şey, her şeyin vücuduna bürünüp başka başka çıkabiliyor karşımıza. Aradığın şeyi bir şekilde buluyorsun, eviriyorsun çeviriyorsun ve buluyorsun işte. Önemli olan soru, istediğin şeyleri mi arıyorsun? , olmalı.

Kaybolan anahtarlar bir sey soylemeye calisiyor gibi.

Ben bağırsam şimdi,
Yer gök inlese.
Bir el silah atılmış deseler.
Bir çocuk ölmüş diye üzülseler
Beş gün.
Kim bilsin? Kim üzülsün altıncı gün.
Benim dışımda.
En çok benim canım acısa,
Canımmış çünkü benim.
Ömür boyu unutmasam

Ben utansam senden artık, -kendim gibi olamadım ölmüştü kendim.- Güneş gibi boynumu büksem. Güneş gibi kızarsam. Bu çocuk heryeri neden kırmızı yaptı deseler, üzerine düşünmeseler. İnsanlar hep üzerlerinden düşünseler yine,beş gün.

Ben ağlasam,
Bir el silah atılmış göğü delmiş deseler.
Gözyaşı değse sana sen taş olsan.
Taş olup dibe batsan.
Dibe battıkça sen,
Ben tutamasam kendimi
Daha çok yağmur yağsa o an,
Sen daha çok taş olsan,daha da dibe batsan.
Hissetmesen de boğulsan sen.
Ben daha çok ağlasam,
Böyle bir çıkmaz olsa bu.
Sen boğulsan ben ağlasam…
Ben tutamasam kendimi
Bir silah alsam, daha çok boğulmasan sen diye.
Bir el silah atılmış deseler.
Bir çocuk ölmüş diye üzülseler.
Beş gün.
Kim bilsin, kim üzülsün altıncı gün.

İçim dışım hastane oldu.

Öptü beni : «— Bunlar, kâinat gibi gerçek dudaklardır,» — dedi.
«Bu ıtır senin icâdın değil, saçlarımdan uçan bahardır,» — dedi.
«İster gökyüzünde seyret, ister gözlerimde :
«körler onları görmese de, yıldızlar vardır,» — dedi…